' name='viewport'/> Aylin'in Geri Dönüşüm Kutusu: FİL MUHABBETİ

9 Nisan 2015 Perşembe

FİL MUHABBETİ

Fil ; tek hece, üç harf , bir çırpıda, tek nefesle söylenecek kadar hafif.. Fiziki varlığıyla bir o kadar çelişkili…Şimdi nerden çıktı bu fil muhabbeti, nereye bağlayacaksın meseleyi Kuzum? , diye sorular sorup anlamaya çalışacaksınız ilk cümlelerimi. Oysa cevabı gayet basit; aç televizyonu, iki dakika otur karşısında, her şey çok şeffaf. Kendilerini dünya yada çağın adamı olarak tanımlayıp, bu sıfatın gerekliliklerini karakterlerinde taşıyamamış , cüsselerinde büyük yer kaplamaya çalışan, birbirlerine kulak tıkayan adamlar ve kadınların fikirleri tepme, teptikçe ekranda devleştiklerini düşünme halleri...


Ardından izleyicinin aklına düşen meşhur ,vadesinin tamamlanmasına hiç izin verilmeyen şu cümle; FİLLER TEPİŞİRKEN ÇİMENLER EZİLİRMİŞ!

Peki bu insanları niye Fillere benzetiyoruz ki? , gerçekten merak ediyorum.İzlediğim belgesellerin çoğunda gördüğüm kadarıyla filler o devasa boyutlarına rağmen ormanda çok sessiz ilerleyen ve duygusal zekaları yüksek ,birbirine şefkat gösteren sürü halinde çok uyumlu yaşayabilen yaratıklar. Oysa birbirleriyle empati kuramayan ekran yaratıklarının bilmem kaç metre karelik alanda yarattıkları kendi boyutlarını aşmış gürültü patırtı dünyası fillerle tam tezat..

Ele geçirdekleri şeffaf cama gözlerimizi dikmişken kaçırdığımızı farketmediğimiz hayatlarımız, bir nevi gündüz uyku kuşağı.. Cam ekran o kadar şeffafsa arkasını görememekte niye bu kadar ısrarcıyız mesela gel de sormadan dur. Marifette burda sanırım herhangi bir ilaç tesiri olmadan gece gündüz uyutabilmekte.. Takdir edilebilir bir yetenek bile sayılabilir belki.

Zamanında savaşlarda kullanılmış, yük taşımak gibi işler için ehlileştirilmiş, boyutları gözümüzü korkutan filler gibi bu insanları da ehlileştirip dev egolarını hafifletmek mümkün mü sizce?

Web de okuduklarımdan öğrendiğim kadarıyla mükemmel hafızasıyla meşhur fillerin flashbackler ile acı çekip travma geçirdiği olurmuş.

Şimdi bir kez daha beraber karşılaştıralım istiyorum.

Sevmenin, şefkatin kutsandığı 14 Şubat tarihinde hafızamıza kazındığını sandığım (yanıltmak konusunda çok istikrarlılar) Özgecan’ın acısını sizlerle paylaşıyoruz demek adına yakalarına toprağı henüz soğumamış bir evladın suretini iliştirip, halayın ritmine kendini kaptıranlara, kalbini sadece kan pompalama işlevini gören bir et parçası olarak kullananlara ekran başında eşlik eden kaç kişiyiz ?

Vicdansız bellekler…

Hani akıllı telefonları fabrika ayarlarına çevirip içindeki uygulamaları sıfırlarsınız ya, işte gözlerimizi diktiğimiz camın arkasında duranlar içlerinde taşıdıklarını sandığımız insansı artıkları iki dakika içinde süpürüp, duygusal hafızlarını çöpe atacak kadar teknolojikler.. Bu teknoloji hızı bir harika dostum.!!

İnsan olamadım bari büyük bir fil olayım!

Demek isterim ki lütfen hassasiyetine,şefkatine hiçbir şekilde sahip olamayacağımız filleri benzetmelere alet edip bize cevap verme hakkına sahip olmayan bu tatlı yaratıklara bok atmayınız.

Birilerini fil sanıp sanıp tepişirken gerçekte ezdiğiniz nelermiş bir düşünmeli.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder