İnternette vakit öldürürken sıkça gözüme sokulan, reklamlarından geçilmeyen kişisel özelliklere odaklı anketler ve testler son zamanlarda pek ilgi görüyor. Küçükten büyüğe çevremde bu akıma kapılmayan yok gibi. İnsanın gününe espiri katan bu popüler testlerde hangi hayvansınız, hangi nesnesiniz ,efendim en çok hangi ünlü kişisine benziyorsunuz? ya da hangi tarihi karaktersiniz benzeri sorulann yanıtları aranıyor. Test içinde sorulan sorulara karşılık gelen şıklardan size uygun olanı seçip, kendinize dair birbirinden enteresan tahmini sonuçlara varıyorsunuz. Mesela kimimiz gonca bahçesinde bir gül iken, bir test sonra sinsi bir yılansınız, ve bahtınıza ne çıkarsa boyun eğeceksiniz. Bir kere bende deneyip ne kadar çılgınsınız testini çözmüştüm. Sonuç; koskaca boingi Ankara asfaltına indiren Vecihi.
Yine neyin peşindesin? derseniz; insanların bu testlerde aradığı yanıtları hiç bu işlere bulaşmadan bulmaya karar verdim.Sordum kendime. Başka bir varlık olarak hayat bulsaydım benim hikayem nasıl olurdu? Nereyi yuva beller, neleri yaşardım? Hayal etmek ekmekten bile ucuzken bu fırsatı sizin huzurunuzda değerlendireyim istedim.
Daha önce fantastik rüyalarımı anlatmıştım hatırlarsanız. Batman serisi izlerken koltukta sızınca, rüyalarımda damdan dama süzüldüğümü yazmıştım.Peki şimdi gerçek bir kuş olup, kanat çırptığımı hayal etmeme kimmiş engel olacak? Yüksekten korkan ben, gökyüzünün en tepesine ok gibi fırlasam ne tutabilir ki beni?
Ben bir göçmen kuşum ve şu an yaz mevsiminde, Akdeniz'deyim. Kış gelince sıcak memleketlere göçmeyi heycanla bekliyorum. İlk uzun yolculuğum olacak. Hava çok sıcak olduğu için ağaç gölgelerine sığınıyor,durmadan su ve yiyecek arıyorum.Birikintilerden içtiğim suyun tadına henüz alışamadım.Yükseklik korkum hafifledikçe daha hızlı süzülüyorum da, rotayı tutturamadığım zamanlar oluyor. Narin bir bedenim, koyu yeşil tüylerim,yüzüme biraz büyük gelen gagam, kara parlak gözlerim var. Güneye göçmeden önce iyice beslenip, güçlenmem lazım. Karşımdaki korulukta kırmızı kırmızı parlayan yuvarlak toplar...Hemen oraya uçuyorum. Bu kırmızı şeyler her ne ise lezzetli görünüyorlar. Hemen bir tanesini çekiştirip yemeye başlıyorum. Sonra bir diğerini ve fazla mal göz çıkarmaz diyip bir diğerini. Karnım doyduğuna göre buradan ayrılabilirim. Keyfim o kadar yerinde, o kadar özgürüm ki durmadan ötmek istiyorum. İstiyorum da sesim niye çıkmıyor. Tekrar deniyorum, yok olmuyor, ben ötemiyorum. Endişeliyim. İçimden Doğa Anama sesleniyorum. O da duymuyor beni. Nefes alamıyorum sanki. Bu sis nereden çıktı şimdi? Çok yorgunum,daha fazla dayanamayacağım. Havada kendimi boşluğa bırakıyorum ve şiddetle yere çakılıyorum. Koru sahibinin ilaçladığı kırmızı toplar canımı alıyor ve şimdi merakına yenik, ömrü elma çekirdeği ölü bir kuşum öyle mi? Hoşçakal kuşum Aylin.
Bu hüsran son beni hayal etmekten vazmı geçirecek? sandınız. Pes edip,moral bozmamalı. Göklerden bir hayır görmedim madem, bu sefer ayaklarım yere bassın. Sokak kedisiyim. Soğuk ve yağmurlu havalarda sığındım müstakil bir evin bahcesi var. Ev sahibi kadın keyfi gelince güzel yiyecekler atıyor bana. Portakal diye sesleniyor bazen.Tepesi de attı mı küfürü basıp kovuyor beni. Yarı aç, yarı tokum. Bugün keyfim o kadar yerindeki kuyruğumu sallamadan duramıyorum. Yukarı mahalleyi arşınlıyorum ki az ileride eskiden (kedi olmadan önce) bahçemizde beslediğim kedilerden biri. Adı Reşat. Kafası büyük, bolca açık sarı tüylü ve her zamanki gibi pasaklı. Ona doğru koşar adımlarla yaklaşıyorum ki, birden suratıma pençe atıyor nankör kedi. Nasıl tanımaz beni? Besle kargayı oysun gözünü! Hemen uzaklaşmalıyım. Yoksa pençe vurmakla kalmayacak,canımı okuyacak. Bu can sıkıcı hadiseyi unutup güneşin tadını çıkarmalıyım. Sokaklarda gezerken sağda solda duran çöplere kafamı gömüyorum. Bazı seslere kulak veriyorum. Pati seslerine benziyor.Bu iğrenç koku da nedir böyle?, diyip çöpten kaldırıyorum başımı. Mahallenin köpekleri ile göz gözeyiz. Anlaşıldı, yerde de göktede huzur yok.
-Koş Portakal koş, canını kurtar!
Hemen gördüğüm ilk ağaca çıkıyorum. Ağacın önünde havlayıp, bekliyorlar. Elbet gideceklerdir. Onca hareketten sonra artık sakin bir hayat istiyorum.Kedilikten istafımı arz ederim.
Yorgunluk atmalı.. Durağan bir şeylerde karar kıldım. Bir esnaf lokantasında eski bir sandalyeydim ben, ta ki doksan kiloluk Veysel amca poposunu üstüme koyana kadar. Gazını çıkarır mı dersiniz? Yok canım yapmaz ortalık yerde diyordum ki, artık çok geç. Sandalye diyip küçümsemeyin, yiğit işi yıllarca o kadar ağırlığı üstünde taşımak.
Şimdi uygulamalı testimin sonucunu açıklıyorum; bir şarkı sözü der ki başkası olma, kendin ol. Öyle çok daha güzelsin.
Aylin'in Geri Dönüşüm Kutusu
Cümlelerin Kaldırma Kuvveti. Uykusuz Kaldığım Suratsız Sabahlarda, Bisikletle Uçarken Yollarda,Bulaşık Yıkarken Mutfakta Bir Kelime Düşüverir Aklıma Sürükler Beni Peşinden. Bir Bakmışım İplerini Salmış Cümleler Ordusunun Arasında Kalmışım.
24 Şubat 2017 Cuma
10 Ağustos 2016 Çarşamba
BİR DELİREBİLSEM
Sabaha karşı dört civarı uykumu bölen mide ağrısı. Yataktan kalkmak için bedenimi taşımak istemeyen ayaklarım.. Zamansız ağrım mı, kalkmanın mecburiyeti mi hangisi daha çok iç sıkıntısı yarattı?, bilmiyorum ama; uykusuzlukla birlikte bu gidişle delireceğim cümlesini dilime düşürdüler.
Geceme uğramayacağını bile bile, bir umut göz kapaklarımı okşamasını beklediğim inatçı uyku.
Geceme uğramayacağını bile bile, bir umut göz kapaklarımı okşamasını beklediğim inatçı uyku.
Biliyorum bunun ardından bir huzursuzluk daha gelecek, bir an önce sızabilsem keşke dedirtecek uzun bir muhabbete gireceğim kendimle .
Öyle de oldu.
Öyle de oldu.
Tavana boş boş bakarken dile gelen keskin düşüncelerim..
İçten içe öz eleştirilerim, kafamdaki kendime meydan okumalar ve bir türlü noktalayamayıp, cevaplarını es geçtiğim dağınık soru cümleleri. Bir de cevapların acımasızlığını ve gerçekliğini kabullenme çabası ekleniyor tüm bunların üstüne.
Gece gece katlanılmıyor bu sorgulara ama hiç kaçışım yok biliyorum.
Merak ettiklerimden biri de olur olmaz şeylere delireceğim, çıldıracağım sözcüklerini dudağından eksik etmeyen bizler gerçekten de nasıl delirmedik ya da deliremedik bu karmaşa ortamında? Bunca zaman nasıl direndik?
Bizi tutan kimdi, neydi sebebimiz, uygun zaman hangisiydi, ne kadar bekleyecektik? Oysa onlarca nedenimiz yok mu? Belki onlarca demek bile hafif kalır, sebeplerin ağırlığına haksızlık etmek olur.
Mesela kendilerine verilen rütbeler ve sıfatlar sebebiyle mecburiyetten yaşantımıza dahil ettiğimiz, varlığımızdan bi haber kadınlar ve adamlar mevkilerine ulaşmak için hayatlarımızda tepinirken, tozu dumana kattıkları zihinlerimizde bizleri köşeye sıkıştırırken nereye gömmüştük çıldırmak isteyen irademizi?
Ya da kendi yanlışlarını, bizim doğrularımız yapabilmek için namluyu her fırsatta suratımıza çevirip, tetiği çekmekten korkmayanlar yetirince ağır bir sebep değil mi?
Peki gücü elinde tutanların değerlerini kabullenmiyor diye yıllarca duvarlar arasına sıkışmaya dayanamayıp fikrine, zikrine, özüne kıyanlar,esamesi unutulanlar.
Himaye etmeleri için emanet ettiklerimiz tarafından istismara uğrayan çocuklar ve bu affedilmez suçu meşrulaştıranlar vicdanıma da akıl sağlığıma da tesir etmez diyorsanız zaten siz başka bir dünyanın yaratıklarısınız ve tesadüfen aramızdasınız.
Birileri akıl sağlığını kaybetmek pahasına kral olabilmek için Bir Delinin Hatıra Defterini yeniden yazıp, oynamakta ve bizlerde çıldırmaktan daha kolay olduğu için oyunda figuran olmayı kabul edip susmaktayız.
Bir gün delirmek gerçekten bir lüks, bir nimet olacak.
Susacak yerimiz kalmadığında akıl sağlığını kaybedilmek uğruna ilaçların üretilip, ellerinde reçetelerle ilaç kuyruğuna girmiş insanları göreceğimiz günler pek yakın gibi.
Yazan: Fantastik rüyalarını özleyen AYLİN
İçten içe öz eleştirilerim, kafamdaki kendime meydan okumalar ve bir türlü noktalayamayıp, cevaplarını es geçtiğim dağınık soru cümleleri. Bir de cevapların acımasızlığını ve gerçekliğini kabullenme çabası ekleniyor tüm bunların üstüne.
Gece gece katlanılmıyor bu sorgulara ama hiç kaçışım yok biliyorum.
Merak ettiklerimden biri de olur olmaz şeylere delireceğim, çıldıracağım sözcüklerini dudağından eksik etmeyen bizler gerçekten de nasıl delirmedik ya da deliremedik bu karmaşa ortamında? Bunca zaman nasıl direndik?
Bizi tutan kimdi, neydi sebebimiz, uygun zaman hangisiydi, ne kadar bekleyecektik? Oysa onlarca nedenimiz yok mu? Belki onlarca demek bile hafif kalır, sebeplerin ağırlığına haksızlık etmek olur.
Mesela kendilerine verilen rütbeler ve sıfatlar sebebiyle mecburiyetten yaşantımıza dahil ettiğimiz, varlığımızdan bi haber kadınlar ve adamlar mevkilerine ulaşmak için hayatlarımızda tepinirken, tozu dumana kattıkları zihinlerimizde bizleri köşeye sıkıştırırken nereye gömmüştük çıldırmak isteyen irademizi?
Ya da kendi yanlışlarını, bizim doğrularımız yapabilmek için namluyu her fırsatta suratımıza çevirip, tetiği çekmekten korkmayanlar yetirince ağır bir sebep değil mi?
Peki gücü elinde tutanların değerlerini kabullenmiyor diye yıllarca duvarlar arasına sıkışmaya dayanamayıp fikrine, zikrine, özüne kıyanlar,esamesi unutulanlar.
Himaye etmeleri için emanet ettiklerimiz tarafından istismara uğrayan çocuklar ve bu affedilmez suçu meşrulaştıranlar vicdanıma da akıl sağlığıma da tesir etmez diyorsanız zaten siz başka bir dünyanın yaratıklarısınız ve tesadüfen aramızdasınız.
Birileri akıl sağlığını kaybetmek pahasına kral olabilmek için Bir Delinin Hatıra Defterini yeniden yazıp, oynamakta ve bizlerde çıldırmaktan daha kolay olduğu için oyunda figuran olmayı kabul edip susmaktayız.
Bir gün delirmek gerçekten bir lüks, bir nimet olacak.
Susacak yerimiz kalmadığında akıl sağlığını kaybedilmek uğruna ilaçların üretilip, ellerinde reçetelerle ilaç kuyruğuna girmiş insanları göreceğimiz günler pek yakın gibi.
Yazan: Fantastik rüyalarını özleyen AYLİN
Etiketler:
Akıl Sağlığını Kaybetmek,
Delirebilmek,
Delirmek,
Huni
17 Haziran 2016 Cuma
Kurgu
Gerçek hayatla bağım koparken uykumlarımda, yer çekiminden de kopmuşum, zifiri aksamlarda damdan dama kanatsız süzülmüşüm kime ne? Neyseki henüz uçuş izni soran olmadı ama gece vakti kız kısmının dışarda işi ne?, sloganıyla tanınan "elalem" adlı sivil örgüt rüyalar alemine de sızmayı başarmış.
Olur ya sizde rastlarsınız kendilerine küçümsedigimiz potansiyellerini bilin istedim.(Nükleer patlama olsa hayatta kalacak türlerden biri hamam böcekleri, diğeri kafadan bacaklı Elalem)
Sağda solda uçma hevesim Batman serisine kaptırmışken kendimi koltukta sızmanın yan etkisi olabilir.
Sabah uyanıp parçaları hatırlayınca önce aklından şüphe ediyorsun, sonra bir gülümseme geliyor.
Anladığım kadarıyla bilinçaltım benim aksine fantastik senaryolara pek düşkün. Sağ olsun haftada bir iki bölüm yayını için oyuncu kadrosundan,dekorara, mekana kadar hızlı ve kusursuz bir süreç söz konusu.
Rüyamda bir sabah kahvaltımızı Seda Sayan hazırladı, kendisi tepeden topuzu ve sivri topuklularıyla salınıyordu bizim evin mutfağında. Gerçekten de yurdum insanıymış ki evlere kadar gelip elleriyle ikramda bulunuyor.
Demlediği çayı acı bulup, pek olmamış bacım diye surat yapmışlığım var. Nasıl olduysa elini beline koyup, kimsin sen, haddini bil! diye ağzıma pabucuyla yapıştırmadı. Sanırım bilinç altım RTÜK kapsamında olup, şiddet yanlısı yayın yaptırmıyor. Bu yayın politikasını pek takdir ediyordum ki, gösterdiği hassasiyet fazla uzun sürmedi.
Yine bir rüyadır işe gitmek için otobüse biniyorum. Şöför koltuğunda sarışın , minyon, tahminimce yabancı uyruklu bir kadın. Yüzü bir yerden tanıdık geliyor, kimdi, kimdi yahu? Otobüs hareket ediyor,oturmadan yol ücretini uzatayım diyorum. Ücreti alırken şöför beni baştan aşağı süzüp aniden aracı durduruyor. Önce arkadaki yolcu kitlesine bakıyor, sonra bana bakıp parmağını sallayarak;
-Kaç kere diyeceğim o ayakkabılarla Opakkk Çurap olmalı diye!
Bizimleeaa Deiilsınnnn diye suratıma haykırıyor tüm yolcular. Bir güzel de dolmuştan indiriveriyorlar beni. Eee yol ücretini geri verseydin be Ivana. Opak Çorap alırdım bari.
Otobüste halk şiddetine maruz kaldıktan sonra izninizle azıcık başrol kaprisi yapacağım.
O senariste söyleyin bir dahaki sahnede Bentley marka araç olmazsa oynamam.
Olmadı o rüyalara koşturacak yeni başrol bulsun!
Ivana Sert'in konuk oyuncu olarak beni rencide ettiği rüyamı bir arkadaşıma anlattım. Bu kadarıyla kurtulduğuna şükret. Mazallah bir gün Esra Erol'a yarışmacı olarak katılmak da var dedi! Olur ya öyle bir kurgunun içine düşer de, uyandığımda bunu hatırlarsam belleğimi benzinle yakarım.
Ne zaman şu Inception (Başlangıç) denen filmi üst üste izleyip, acaba bilinç altına sızıp rüyaları şekillendirmek mümkün mü? diye sormaya başladım, belleğimdeki fantastik görüntüler hız kesmez oldu.
Söz konusu filmde baş rolümüz kaçak durumdaki bir hırsız olup, rüyalara sızarak insanların zihinlerinden sırlarını çalmakla nam salmış.
Kaçak durumdan kurtulması için bir iş teklif ediliyor hırsıza. Bir iş adamının bilinç altına sızıp, zihnine bir fikir yerleştirilmesi isteniyor. Ee tabiki işi kabul edip, bir ekip kuruyor. Sonra uyku modun da gelsin rüya içinde rüyalar alemi.. Rüyalardaki mekanları ekibe dahil olan bir mimarın yardımıyla şekillendirerek bir nevi zamanda yolculuk yapıyorlar. Başrol oyuncusunun sevdiği kadının bu süreçte gerçekliği kaybedip hayatına son verişi de anlatılıyor. Bazı sahnelerde rüya mı gerçek mi seçimi yapmak biz izleyicilere kalıyor.
Bu filmi izledikten bir süre sonra bazı deneylerle ilgili haberlere denk geldim. Amerikalı bilim adamları yaşanmamış sahte bir anıyı rüya gibi bilinç altına yerleştirmeyi başarmış. Bazı gazeteler bu deneylerden Inception filmi gerçek oldu diye bahsetmiş. Bu sayede travmatik olaylar yaşayan insanları sahte anılarla tedavi etmek gelecekte mümkün olacakmış.
Bunca bilimsel gelişme olmuşken , birileri insan belleğini kurcalayıp dururken; kendimi zihnimin kurgularına kaptırmamı, göreceklerime dair olasılıklarda bulunmamı çokta yadırgamayın.
Zihnimdeki sahte görüntüler serisi bile olsa biliyorum bir gün meşhur Samba Karnavalı gelecek mahallemize.Vuvuzellanın neşeli sesleriyle uyanacağız.Tüm mahalleli günlerce senkorize şekilde gerdan kırıp , bedene kuvvet kalça sallayacağız. Sallamayanları kınayacağız.
Birgün hükümeti devirip, hiyerarşileri yıkan sarışın devrimci kadınlar olarak Ana haber bültenlerine damga vuracağız.
....ve yeri gelecek Simpsonların şehri Springfield'e gidip tek hobisi kötülük olan fabrikatör Mr.Burns'un suratına çifte tüküreceğim.
Kendisini bizim uzuna benzetiyorum. Yapımcılar bir gün bu iki kötülük abidesini tanıştırıp bir bölüm çekerler mi sizce? Olmadı bilinç altımda öyle bir vukuat ceryan ederse sizleri sonuçtan haberdar ederim.
Rüyamda bile göremeyeceklerimi henüz bende bilmediğimden sizlerle paylaşamıyorum.
Uykusunda uçusa yeni başlayanlar; yasal hiz sinirina uyalim,uymayanlari uyaralim.
Belli mi olur bir gün rüyalar aleminin yollarında rastlaşıp aynı kurgunun başrolleri oluruz.
Yazan: Hava trafik memuresi
Olur ya sizde rastlarsınız kendilerine küçümsedigimiz potansiyellerini bilin istedim.(Nükleer patlama olsa hayatta kalacak türlerden biri hamam böcekleri, diğeri kafadan bacaklı Elalem)
Sağda solda uçma hevesim Batman serisine kaptırmışken kendimi koltukta sızmanın yan etkisi olabilir.
Sabah uyanıp parçaları hatırlayınca önce aklından şüphe ediyorsun, sonra bir gülümseme geliyor.
Anladığım kadarıyla bilinçaltım benim aksine fantastik senaryolara pek düşkün. Sağ olsun haftada bir iki bölüm yayını için oyuncu kadrosundan,dekorara, mekana kadar hızlı ve kusursuz bir süreç söz konusu.
Rüyamda bir sabah kahvaltımızı Seda Sayan hazırladı, kendisi tepeden topuzu ve sivri topuklularıyla salınıyordu bizim evin mutfağında. Gerçekten de yurdum insanıymış ki evlere kadar gelip elleriyle ikramda bulunuyor.
Demlediği çayı acı bulup, pek olmamış bacım diye surat yapmışlığım var. Nasıl olduysa elini beline koyup, kimsin sen, haddini bil! diye ağzıma pabucuyla yapıştırmadı. Sanırım bilinç altım RTÜK kapsamında olup, şiddet yanlısı yayın yaptırmıyor. Bu yayın politikasını pek takdir ediyordum ki, gösterdiği hassasiyet fazla uzun sürmedi.
Yine bir rüyadır işe gitmek için otobüse biniyorum. Şöför koltuğunda sarışın , minyon, tahminimce yabancı uyruklu bir kadın. Yüzü bir yerden tanıdık geliyor, kimdi, kimdi yahu? Otobüs hareket ediyor,oturmadan yol ücretini uzatayım diyorum. Ücreti alırken şöför beni baştan aşağı süzüp aniden aracı durduruyor. Önce arkadaki yolcu kitlesine bakıyor, sonra bana bakıp parmağını sallayarak;
-Kaç kere diyeceğim o ayakkabılarla Opakkk Çurap olmalı diye!
Bizimleeaa Deiilsınnnn diye suratıma haykırıyor tüm yolcular. Bir güzel de dolmuştan indiriveriyorlar beni. Eee yol ücretini geri verseydin be Ivana. Opak Çorap alırdım bari.
Otobüste halk şiddetine maruz kaldıktan sonra izninizle azıcık başrol kaprisi yapacağım.
O senariste söyleyin bir dahaki sahnede Bentley marka araç olmazsa oynamam.
Olmadı o rüyalara koşturacak yeni başrol bulsun!
Ivana Sert'in konuk oyuncu olarak beni rencide ettiği rüyamı bir arkadaşıma anlattım. Bu kadarıyla kurtulduğuna şükret. Mazallah bir gün Esra Erol'a yarışmacı olarak katılmak da var dedi! Olur ya öyle bir kurgunun içine düşer de, uyandığımda bunu hatırlarsam belleğimi benzinle yakarım.
Ne zaman şu Inception (Başlangıç) denen filmi üst üste izleyip, acaba bilinç altına sızıp rüyaları şekillendirmek mümkün mü? diye sormaya başladım, belleğimdeki fantastik görüntüler hız kesmez oldu.
Söz konusu filmde baş rolümüz kaçak durumdaki bir hırsız olup, rüyalara sızarak insanların zihinlerinden sırlarını çalmakla nam salmış.
Kaçak durumdan kurtulması için bir iş teklif ediliyor hırsıza. Bir iş adamının bilinç altına sızıp, zihnine bir fikir yerleştirilmesi isteniyor. Ee tabiki işi kabul edip, bir ekip kuruyor. Sonra uyku modun da gelsin rüya içinde rüyalar alemi.. Rüyalardaki mekanları ekibe dahil olan bir mimarın yardımıyla şekillendirerek bir nevi zamanda yolculuk yapıyorlar. Başrol oyuncusunun sevdiği kadının bu süreçte gerçekliği kaybedip hayatına son verişi de anlatılıyor. Bazı sahnelerde rüya mı gerçek mi seçimi yapmak biz izleyicilere kalıyor.
Bu filmi izledikten bir süre sonra bazı deneylerle ilgili haberlere denk geldim. Amerikalı bilim adamları yaşanmamış sahte bir anıyı rüya gibi bilinç altına yerleştirmeyi başarmış. Bazı gazeteler bu deneylerden Inception filmi gerçek oldu diye bahsetmiş. Bu sayede travmatik olaylar yaşayan insanları sahte anılarla tedavi etmek gelecekte mümkün olacakmış.
Bunca bilimsel gelişme olmuşken , birileri insan belleğini kurcalayıp dururken; kendimi zihnimin kurgularına kaptırmamı, göreceklerime dair olasılıklarda bulunmamı çokta yadırgamayın.
Zihnimdeki sahte görüntüler serisi bile olsa biliyorum bir gün meşhur Samba Karnavalı gelecek mahallemize.Vuvuzellanın neşeli sesleriyle uyanacağız.Tüm mahalleli günlerce senkorize şekilde gerdan kırıp , bedene kuvvet kalça sallayacağız. Sallamayanları kınayacağız.
Birgün hükümeti devirip, hiyerarşileri yıkan sarışın devrimci kadınlar olarak Ana haber bültenlerine damga vuracağız.
....ve yeri gelecek Simpsonların şehri Springfield'e gidip tek hobisi kötülük olan fabrikatör Mr.Burns'un suratına çifte tüküreceğim.
Kendisini bizim uzuna benzetiyorum. Yapımcılar bir gün bu iki kötülük abidesini tanıştırıp bir bölüm çekerler mi sizce? Olmadı bilinç altımda öyle bir vukuat ceryan ederse sizleri sonuçtan haberdar ederim.
Rüyamda bile göremeyeceklerimi henüz bende bilmediğimden sizlerle paylaşamıyorum.
Uykusunda uçusa yeni başlayanlar; yasal hiz sinirina uyalim,uymayanlari uyaralim.
Belli mi olur bir gün rüyalar aleminin yollarında rastlaşıp aynı kurgunun başrolleri oluruz.
Yazan: Hava trafik memuresi
30 Mart 2016 Çarşamba
Kimse Varmı Bizi Duyar mı?
Bana göre insanın kendisinden önce iç sesi yaratılmıştı ve bizler için bizlerden daha kusursuz tasarlanmıştı.
Devreye girip işleyişi şaşan mantığı pataklayıp adam etsin, heycanlanmayı unutan kalbe ritmini hatırlatsın, sahibine has acı veren frekanslar yayarak yanlışlara ceza olsun diye görevlendirilmiş iç işlerden sorumlu memur desek yeridir.
Dişi, erkek, çocuk, masum,vicdansız,dürüst,yalancı ,iki yüzlü, iyilik sahibi... O an neyi tasvip ederse onu olabilir.
Gerektiği yerde varoluş sebebi sahibine kafa tutarak bir nevi hizmetkar iken efendi kesilip,cümlelerinin sevabını, günahını sorgulatmaz.
Sonra her doğana benzersiz iç sesler tayin edildi .
Uğurlanırken sırası karışanlar, doğru yuvasını bulamayanlar,bulunduğu yere tutunamayıp yankısı susanlar olduğu idda edilir. Derler ki bazıları bu yüzden aynaya bakınca içiyle dışını kavuşturamaz bir türlü.
Kimi çok yorup hemen eskitir, kimi düşman kesilir susturmak için. Gün gelir yırtsan kendini cevap vermez, yanıldığında utandığı olur, öyle günlerde istediğin kadar tıklat kapısını. Canı çeker en yumuşak haliyle ama avaz avaz kendi yazdığı şarkıyı söyler, mantığınız onun şarkısını söylerken işbirliği içinde bulur kendisini.
Bazen akşamdan kalma ile çakır keyif arasıdır cevapları.(en sevdiğim halleri)
İnandığım birşey daha var ki ölümsüzdür. Kemikten,etten fani eviyle beraber göçüp,toprağa karışırken duyulmasada dünyada tınısı kalır.
Hatta bazılarımızın iç sesi bir daha dönmemek üzere gidenin fısıltısına hasret kalır. Ve hep merak ederim gittikleri yerde seslerimiz nasıldır?
Devreye girip işleyişi şaşan mantığı pataklayıp adam etsin, heycanlanmayı unutan kalbe ritmini hatırlatsın, sahibine has acı veren frekanslar yayarak yanlışlara ceza olsun diye görevlendirilmiş iç işlerden sorumlu memur desek yeridir.
Dişi, erkek, çocuk, masum,vicdansız,dürüst,yalancı ,iki yüzlü, iyilik sahibi... O an neyi tasvip ederse onu olabilir.
Gerektiği yerde varoluş sebebi sahibine kafa tutarak bir nevi hizmetkar iken efendi kesilip,cümlelerinin sevabını, günahını sorgulatmaz.
Sonra her doğana benzersiz iç sesler tayin edildi .
Uğurlanırken sırası karışanlar, doğru yuvasını bulamayanlar,bulunduğu yere tutunamayıp yankısı susanlar olduğu idda edilir. Derler ki bazıları bu yüzden aynaya bakınca içiyle dışını kavuşturamaz bir türlü.
Kimi çok yorup hemen eskitir, kimi düşman kesilir susturmak için. Gün gelir yırtsan kendini cevap vermez, yanıldığında utandığı olur, öyle günlerde istediğin kadar tıklat kapısını. Canı çeker en yumuşak haliyle ama avaz avaz kendi yazdığı şarkıyı söyler, mantığınız onun şarkısını söylerken işbirliği içinde bulur kendisini.
Bazen akşamdan kalma ile çakır keyif arasıdır cevapları.(en sevdiğim halleri)
İnandığım birşey daha var ki ölümsüzdür. Kemikten,etten fani eviyle beraber göçüp,toprağa karışırken duyulmasada dünyada tınısı kalır.
Hatta bazılarımızın iç sesi bir daha dönmemek üzere gidenin fısıltısına hasret kalır. Ve hep merak ederim gittikleri yerde seslerimiz nasıldır?
9 Nisan 2015 Perşembe
FİL MUHABBETİ
Fil ; tek hece, üç harf , bir çırpıda, tek nefesle söylenecek kadar hafif.. Fiziki varlığıyla bir o kadar çelişkili…Şimdi nerden çıktı bu fil muhabbeti, nereye bağlayacaksın meseleyi Kuzum? , diye sorular sorup anlamaya çalışacaksınız ilk cümlelerimi. Oysa cevabı gayet basit; aç televizyonu, iki dakika otur karşısında, her şey çok şeffaf. Kendilerini dünya yada çağın adamı olarak tanımlayıp, bu sıfatın gerekliliklerini karakterlerinde taşıyamamış , cüsselerinde büyük yer kaplamaya çalışan, birbirlerine kulak tıkayan adamlar ve kadınların fikirleri tepme, teptikçe ekranda devleştiklerini düşünme halleri...
Ardından izleyicinin aklına düşen meşhur ,vadesinin tamamlanmasına hiç izin verilmeyen şu cümle; FİLLER TEPİŞİRKEN ÇİMENLER EZİLİRMİŞ!
Peki bu insanları niye Fillere benzetiyoruz ki? , gerçekten merak ediyorum.İzlediğim belgesellerin çoğunda gördüğüm kadarıyla filler o devasa boyutlarına rağmen ormanda çok sessiz ilerleyen ve duygusal zekaları yüksek ,birbirine şefkat gösteren sürü halinde çok uyumlu yaşayabilen yaratıklar. Oysa birbirleriyle empati kuramayan ekran yaratıklarının bilmem kaç metre karelik alanda yarattıkları kendi boyutlarını aşmış gürültü patırtı dünyası fillerle tam tezat..
Ele geçirdekleri şeffaf cama gözlerimizi dikmişken kaçırdığımızı farketmediğimiz hayatlarımız, bir nevi gündüz uyku kuşağı.. Cam ekran o kadar şeffafsa arkasını görememekte niye bu kadar ısrarcıyız mesela gel de sormadan dur. Marifette burda sanırım herhangi bir ilaç tesiri olmadan gece gündüz uyutabilmekte.. Takdir edilebilir bir yetenek bile sayılabilir belki.
Zamanında savaşlarda kullanılmış, yük taşımak gibi işler için ehlileştirilmiş, boyutları gözümüzü korkutan filler gibi bu insanları da ehlileştirip dev egolarını hafifletmek mümkün mü sizce?
Web de okuduklarımdan öğrendiğim kadarıyla mükemmel hafızasıyla meşhur fillerin flashbackler ile acı çekip travma geçirdiği olurmuş.
Şimdi bir kez daha beraber karşılaştıralım istiyorum.
Sevmenin, şefkatin kutsandığı 14 Şubat tarihinde hafızamıza kazındığını sandığım (yanıltmak konusunda çok istikrarlılar) Özgecan’ın acısını sizlerle paylaşıyoruz demek adına yakalarına toprağı henüz soğumamış bir evladın suretini iliştirip, halayın ritmine kendini kaptıranlara, kalbini sadece kan pompalama işlevini gören bir et parçası olarak kullananlara ekran başında eşlik eden kaç kişiyiz ?
Vicdansız bellekler…
Hani akıllı telefonları fabrika ayarlarına çevirip içindeki uygulamaları sıfırlarsınız ya, işte gözlerimizi diktiğimiz camın arkasında duranlar içlerinde taşıdıklarını sandığımız insansı artıkları iki dakika içinde süpürüp, duygusal hafızlarını çöpe atacak kadar teknolojikler.. Bu teknoloji hızı bir harika dostum.!!
İnsan olamadım bari büyük bir fil olayım!
Demek isterim ki lütfen hassasiyetine,şefkatine hiçbir şekilde sahip olamayacağımız filleri benzetmelere alet edip bize cevap verme hakkına sahip olmayan bu tatlı yaratıklara bok atmayınız.
Birilerini fil sanıp sanıp tepişirken gerçekte ezdiğiniz nelermiş bir düşünmeli.
Ardından izleyicinin aklına düşen meşhur ,vadesinin tamamlanmasına hiç izin verilmeyen şu cümle; FİLLER TEPİŞİRKEN ÇİMENLER EZİLİRMİŞ!
Peki bu insanları niye Fillere benzetiyoruz ki? , gerçekten merak ediyorum.İzlediğim belgesellerin çoğunda gördüğüm kadarıyla filler o devasa boyutlarına rağmen ormanda çok sessiz ilerleyen ve duygusal zekaları yüksek ,birbirine şefkat gösteren sürü halinde çok uyumlu yaşayabilen yaratıklar. Oysa birbirleriyle empati kuramayan ekran yaratıklarının bilmem kaç metre karelik alanda yarattıkları kendi boyutlarını aşmış gürültü patırtı dünyası fillerle tam tezat..
Ele geçirdekleri şeffaf cama gözlerimizi dikmişken kaçırdığımızı farketmediğimiz hayatlarımız, bir nevi gündüz uyku kuşağı.. Cam ekran o kadar şeffafsa arkasını görememekte niye bu kadar ısrarcıyız mesela gel de sormadan dur. Marifette burda sanırım herhangi bir ilaç tesiri olmadan gece gündüz uyutabilmekte.. Takdir edilebilir bir yetenek bile sayılabilir belki.
Zamanında savaşlarda kullanılmış, yük taşımak gibi işler için ehlileştirilmiş, boyutları gözümüzü korkutan filler gibi bu insanları da ehlileştirip dev egolarını hafifletmek mümkün mü sizce?
Web de okuduklarımdan öğrendiğim kadarıyla mükemmel hafızasıyla meşhur fillerin flashbackler ile acı çekip travma geçirdiği olurmuş.
Şimdi bir kez daha beraber karşılaştıralım istiyorum.
Sevmenin, şefkatin kutsandığı 14 Şubat tarihinde hafızamıza kazındığını sandığım (yanıltmak konusunda çok istikrarlılar) Özgecan’ın acısını sizlerle paylaşıyoruz demek adına yakalarına toprağı henüz soğumamış bir evladın suretini iliştirip, halayın ritmine kendini kaptıranlara, kalbini sadece kan pompalama işlevini gören bir et parçası olarak kullananlara ekran başında eşlik eden kaç kişiyiz ?
Vicdansız bellekler…
Hani akıllı telefonları fabrika ayarlarına çevirip içindeki uygulamaları sıfırlarsınız ya, işte gözlerimizi diktiğimiz camın arkasında duranlar içlerinde taşıdıklarını sandığımız insansı artıkları iki dakika içinde süpürüp, duygusal hafızlarını çöpe atacak kadar teknolojikler.. Bu teknoloji hızı bir harika dostum.!!
İnsan olamadım bari büyük bir fil olayım!
Demek isterim ki lütfen hassasiyetine,şefkatine hiçbir şekilde sahip olamayacağımız filleri benzetmelere alet edip bize cevap verme hakkına sahip olmayan bu tatlı yaratıklara bok atmayınız.
Birilerini fil sanıp sanıp tepişirken gerçekte ezdiğiniz nelermiş bir düşünmeli.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)