' name='viewport'/> Aylin'in Geri Dönüşüm Kutusu: 2016

10 Ağustos 2016 Çarşamba

BİR DELİREBİLSEM

Sabaha karşı dört civarı uykumu bölen mide ağrısı. Yataktan kalkmak için bedenimi taşımak istemeyen ayaklarım.. Zamansız ağrım mı, kalkmanın mecburiyeti mi hangisi daha çok iç sıkıntısı yarattı?, bilmiyorum ama; uykusuzlukla birlikte bu gidişle delireceğim cümlesini dilime düşürdüler.

Geceme uğramayacağını bile bile, bir umut göz kapaklarımı okşamasını beklediğim inatçı uyku.

Biliyorum bunun ardından bir huzursuzluk daha gelecek, bir an önce sızabilsem keşke dedirtecek uzun bir muhabbete gireceğim kendimle .

Öyle de oldu.

Tavana boş boş bakarken dile gelen keskin düşüncelerim..

İçten içe öz eleştirilerim, kafamdaki kendime meydan okumalar ve bir türlü noktalayamayıp, cevaplarını es geçtiğim dağınık soru cümleleri. Bir de cevapların acımasızlığını ve gerçekliğini kabullenme çabası ekleniyor tüm bunların üstüne.

Gece gece katlanılmıyor bu sorgulara ama hiç kaçışım yok biliyorum.

Merak ettiklerimden biri de olur olmaz şeylere delireceğim, çıldıracağım sözcüklerini dudağından eksik etmeyen bizler gerçekten de nasıl delirmedik ya da deliremedik bu karmaşa ortamında? Bunca zaman nasıl direndik?

Bizi tutan kimdi, neydi sebebimiz, uygun zaman hangisiydi, ne kadar bekleyecektik? Oysa onlarca nedenimiz yok mu? Belki onlarca demek bile hafif kalır, sebeplerin ağırlığına haksızlık etmek olur.

Mesela kendilerine verilen rütbeler ve sıfatlar sebebiyle mecburiyetten yaşantımıza dahil ettiğimiz, varlığımızdan bi haber kadınlar ve adamlar mevkilerine ulaşmak için hayatlarımızda tepinirken, tozu dumana kattıkları zihinlerimizde bizleri köşeye sıkıştırırken nereye gömmüştük çıldırmak isteyen irademizi?

Ya da kendi yanlışlarını, bizim doğrularımız yapabilmek için namluyu her fırsatta suratımıza çevirip, tetiği çekmekten korkmayanlar yetirince ağır bir sebep değil mi?

Peki gücü elinde tutanların değerlerini kabullenmiyor diye yıllarca duvarlar arasına sıkışmaya dayanamayıp fikrine, zikrine, özüne kıyanlar,esamesi unutulanlar.

Himaye etmeleri için emanet ettiklerimiz tarafından istismara uğrayan çocuklar ve bu affedilmez suçu meşrulaştıranlar vicdanıma da akıl sağlığıma da tesir etmez diyorsanız zaten siz başka bir dünyanın yaratıklarısınız ve tesadüfen aramızdasınız.

Birileri akıl sağlığını kaybetmek pahasına kral olabilmek için Bir Delinin Hatıra Defterini yeniden yazıp, oynamakta ve bizlerde çıldırmaktan daha kolay olduğu için oyunda figuran olmayı kabul edip susmaktayız.

Bir gün delirmek gerçekten bir lüks, bir nimet olacak.

Susacak yerimiz kalmadığında akıl sağlığını kaybedilmek uğruna ilaçların üretilip, ellerinde reçetelerle ilaç kuyruğuna girmiş insanları göreceğimiz günler pek yakın gibi.

Yazan: Fantastik rüyalarını özleyen AYLİN

17 Haziran 2016 Cuma

Kurgu

Gerçek hayatla bağım koparken uykumlarımda, yer çekiminden de kopmuşum, zifiri aksamlarda damdan dama kanatsız süzülmüşüm kime ne? Neyseki henüz uçuş izni soran olmadı ama gece vakti kız kısmının dışarda işi ne?, sloganıyla tanınan "elalem" adlı sivil örgüt rüyalar alemine de sızmayı başarmış.


Olur ya sizde rastlarsınız kendilerine küçümsedigimiz potansiyellerini bilin istedim.(Nükleer patlama olsa hayatta kalacak türlerden biri hamam böcekleri, diğeri kafadan bacaklı Elalem)

Sağda solda uçma hevesim Batman serisine kaptırmışken kendimi koltukta sızmanın yan etkisi olabilir.

Sabah uyanıp parçaları hatırlayınca önce aklından şüphe ediyorsun, sonra bir gülümseme geliyor.

Anladığım kadarıyla bilinçaltım benim aksine fantastik senaryolara pek düşkün. Sağ olsun haftada bir iki bölüm yayını için oyuncu kadrosundan,dekorara, mekana kadar hızlı ve kusursuz bir süreç söz konusu.

Rüyamda bir sabah kahvaltımızı Seda Sayan hazırladı, kendisi tepeden topuzu ve sivri topuklularıyla salınıyordu bizim evin mutfağında. Gerçekten de yurdum insanıymış ki evlere kadar gelip elleriyle ikramda bulunuyor.

Demlediği çayı acı bulup, pek olmamış bacım diye surat yapmışlığım var. Nasıl olduysa elini beline koyup, kimsin sen, haddini bil! diye ağzıma pabucuyla yapıştırmadı. Sanırım bilinç altım RTÜK kapsamında olup, şiddet yanlısı yayın yaptırmıyor. Bu yayın politikasını pek takdir ediyordum ki, gösterdiği hassasiyet fazla uzun sürmedi.

Yine bir rüyadır işe gitmek için otobüse biniyorum. Şöför koltuğunda sarışın , minyon, tahminimce yabancı uyruklu bir kadın. Yüzü bir yerden tanıdık geliyor, kimdi, kimdi yahu? Otobüs hareket ediyor,oturmadan yol ücretini uzatayım diyorum. Ücreti alırken şöför beni baştan aşağı süzüp aniden aracı durduruyor. Önce arkadaki yolcu kitlesine bakıyor, sonra bana bakıp parmağını sallayarak;

-Kaç kere diyeceğim o ayakkabılarla Opakkk Çurap olmalı diye!

Bizimleeaa Deiilsınnnn diye suratıma haykırıyor tüm yolcular. Bir güzel de dolmuştan indiriveriyorlar beni. Eee yol ücretini geri verseydin be Ivana. Opak Çorap alırdım bari.

Otobüste halk şiddetine maruz kaldıktan sonra izninizle azıcık başrol kaprisi yapacağım.

O senariste söyleyin bir dahaki sahnede Bentley marka araç olmazsa oynamam.

Olmadı o rüyalara koşturacak yeni başrol bulsun!


Ivana Sert'in konuk oyuncu olarak beni rencide ettiği rüyamı bir arkadaşıma anlattım. Bu kadarıyla kurtulduğuna şükret. Mazallah bir gün Esra Erol'a yarışmacı olarak katılmak da var dedi! Olur ya öyle bir kurgunun içine düşer de, uyandığımda bunu hatırlarsam belleğimi benzinle yakarım.

Ne zaman şu Inception (Başlangıç) denen filmi üst üste izleyip, acaba bilinç altına sızıp rüyaları şekillendirmek mümkün mü? diye sormaya başladım, belleğimdeki fantastik görüntüler hız kesmez oldu.

Söz konusu filmde baş rolümüz kaçak durumdaki bir hırsız olup, rüyalara sızarak insanların zihinlerinden sırlarını çalmakla nam salmış.

Kaçak durumdan kurtulması için bir iş teklif ediliyor hırsıza. Bir iş adamının bilinç altına sızıp, zihnine bir fikir yerleştirilmesi isteniyor. Ee tabiki işi kabul edip, bir ekip kuruyor. Sonra uyku modun da gelsin rüya içinde rüyalar alemi.. Rüyalardaki mekanları ekibe dahil olan bir mimarın yardımıyla şekillendirerek bir nevi zamanda yolculuk yapıyorlar. Başrol oyuncusunun sevdiği kadının bu süreçte gerçekliği kaybedip hayatına son verişi de anlatılıyor. Bazı sahnelerde rüya mı gerçek mi seçimi yapmak biz izleyicilere kalıyor.

Bu filmi izledikten bir süre sonra bazı deneylerle ilgili haberlere denk geldim. Amerikalı bilim adamları yaşanmamış sahte bir anıyı rüya gibi bilinç altına yerleştirmeyi başarmış. Bazı gazeteler bu deneylerden Inception filmi gerçek oldu diye bahsetmiş. Bu sayede travmatik olaylar yaşayan insanları sahte anılarla tedavi etmek gelecekte mümkün olacakmış.

Bunca bilimsel gelişme olmuşken , birileri insan belleğini kurcalayıp dururken; kendimi zihnimin kurgularına kaptırmamı, göreceklerime dair olasılıklarda bulunmamı çokta yadırgamayın.

Zihnimdeki sahte görüntüler serisi bile olsa biliyorum bir gün meşhur Samba Karnavalı gelecek mahallemize.Vuvuzellanın neşeli sesleriyle uyanacağız.Tüm mahalleli günlerce senkorize şekilde gerdan kırıp , bedene kuvvet kalça sallayacağız. Sallamayanları kınayacağız.

Birgün hükümeti devirip, hiyerarşileri yıkan sarışın devrimci kadınlar olarak Ana haber bültenlerine damga vuracağız.

....ve yeri gelecek Simpsonların şehri Springfield'e gidip tek hobisi kötülük olan fabrikatör Mr.Burns'un suratına çifte tüküreceğim.

Kendisini bizim uzuna benzetiyorum. Yapımcılar bir gün bu iki kötülük abidesini tanıştırıp bir bölüm çekerler mi sizce? Olmadı bilinç altımda öyle bir vukuat ceryan ederse sizleri sonuçtan haberdar ederim.

Rüyamda bile göremeyeceklerimi henüz bende bilmediğimden sizlerle paylaşamıyorum.

Uykusunda uçusa yeni başlayanlar; yasal hiz sinirina uyalim,uymayanlari uyaralim.

Belli mi olur bir gün rüyalar aleminin yollarında rastlaşıp aynı kurgunun başrolleri oluruz.

Yazan: Hava trafik memuresi

30 Mart 2016 Çarşamba

Kimse Varmı Bizi Duyar mı?

Bana göre insanın kendisinden önce iç sesi yaratılmıştı ve bizler için bizlerden daha kusursuz tasarlanmıştı.

Devreye girip işleyişi şaşan mantığı pataklayıp adam etsin, heycanlanmayı unutan kalbe ritmini hatırlatsın, sahibine has acı veren frekanslar yayarak yanlışlara ceza olsun diye görevlendirilmiş iç işlerden sorumlu memur desek yeridir.

Dişi, erkek, çocuk, masum,vicdansız,dürüst,yalancı ,iki yüzlü, iyilik sahibi... O an neyi tasvip ederse onu olabilir.

Gerektiği yerde varoluş sebebi sahibine kafa tutarak bir nevi hizmetkar iken efendi kesilip,cümlelerinin sevabını, günahını sorgulatmaz.

Sonra her doğana benzersiz iç sesler tayin edildi .

Uğurlanırken sırası karışanlar, doğru yuvasını bulamayanlar,bulunduğu yere tutunamayıp yankısı susanlar olduğu idda edilir. Derler ki bazıları bu yüzden aynaya bakınca içiyle dışını kavuşturamaz bir türlü.

Kimi çok yorup hemen eskitir, kimi düşman kesilir susturmak için. Gün gelir yırtsan kendini cevap vermez, yanıldığında utandığı olur, öyle günlerde istediğin kadar tıklat kapısını. Canı çeker en yumuşak haliyle ama avaz avaz kendi yazdığı şarkıyı söyler, mantığınız onun şarkısını söylerken işbirliği içinde bulur kendisini.

Bazen akşamdan kalma ile çakır keyif arasıdır cevapları.(en sevdiğim halleri)

İnandığım birşey daha var ki ölümsüzdür. Kemikten,etten fani eviyle beraber göçüp,toprağa karışırken duyulmasada dünyada tınısı kalır.

Hatta bazılarımızın iç sesi bir daha dönmemek üzere gidenin fısıltısına hasret kalır. Ve hep merak ederim gittikleri yerde seslerimiz nasıldır?